öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö-öhö
Vastaukset 3
Vanhimmat
Erittäin hyvä tyyppi on Simo, ja muistaa usein mainita Tampereen! Sinulla taitaa olla huumorin kukka kateissa, no ei se mitään, emme sinua tarvikaan. Hyvä Simo!
Isoakin isompi suuur kiiitooos myös Tamperelaisille. Ette tarvitse minua, enkä minä tarvitse itseäni. Te tulette toimeen ilman minua, joten JÄTTÄKÄÄ PER...ELE RAUHAAN.
Silloin aikoinaan 'Maailman ympäri' -ohjelman aikoihin oli vielä hauska, nykyään pelkkää teeskentelemistä ja paskan jauhamista.
Toivottavasti ei enää televisioon tule.